شعر فارسی آیات غمزه

فصل تشخیص نامرد و مرد است

اعظم سعادتمند — Sat, 14 Jun 2025 16:30:00 GMT

فصل درد است، فصل نبرد است
فصل تشخیص نامرد و مرد است

موسم دل به دریا سپردن
فصل شیران طوفان‌نورد است

گرچه امروز هر زخم ما را
خندهٔ خوک‌ها دوره کرده‌ست

غرش زخم‌هایی که داریم
در کمین شغالان زرد است

دست هر کس که در دست مولاست
پرچم فاتح این نبرد است

زمانه از تو دورم کرده و شیطان فراوان است

احمد حسین پور علوی — Mon, 30 May 2016 01:17:00 GMT

چشیدم در حریمت طعم عشق لا یزالی را
کشیدم در غل و زنجیر نفس لاابالی را

خداوندا به شوق بارش باران الطافت
تحمل کرده ام این سال های خشک سالی را

زمانه از تو دورم کرده و شیطان فراوان است
نمی جویم تو را گم کرده ام سیر جلالی را

چه شب های درازی را که بی یاد تو سر کردم
ببخش این سرکشی این سرخوشی این بی خیالی را

برای درد دل کردن در این دنیای وانفسا
به غیر تو ندیدم هر چه گشتم این حوالی را

چهل سال است بی تابانه دنبال تو می گردم
چگونه شرح باید داد این آشفته حالی را

چنان در زرق و برق زندگی غرقم که در سجده
نمی بینم به جز گل های رنگارنگ قالی

مرا تنها دو رکعت عشق روزی کن که دلتنگم
تداعی کن برایم باز گلبانگ بلالی را

رهیده تیر عمرم از کمان و راهی گورم
نیاوردم به دست ارزان من این قد هلالی را

خدایا سال و فال و حال و مالم با تو خوش یمن است
نگیر از سرنوشتم تخت رام و بخت عالی را

به سمتت آمدم با کوله باری از نبودن ها
فقط روی سیاه آوردم و دستان خالی را

من از دیدار عزرائیل و از محشر نمی ترسم
که دارم بر سر خود سایه ی مولی الموالی را

::
رسانیدم به غایت تیرگی را روسیاهی را
هزاران بار پیمودم مسیری اشتباهی را

درختان روز و شب مشغول تسبیح اند و من غافل
نصیبم کن نوای یا الهی یا الهی را

نشانی از شکوه توست این که آسمان هر صبح
گذارد بر سر خورشید تاج پادشاهی را

نشانی از شکوه توست این که ماه بی همراه
نماید این چنین روشن چراغ شامگاهی را

تمام مالکان سوی زمین مستاجرت هستند
نمی خواهم مسافرخانه های بین راهی را

جهان را مست بسم الله رحمن الرحیمت کن
که نامت می برد از بین، حس بی پناهی را

به یاد درد دل های علی با چاه افتادم
شنیدم تا مناجات کبوترهای چاهی را

دلداده ات اسیر ظواهر نمی شود

احمد حسین پور علوی — Thu, 21 Apr 2016 14:23:00 GMT

دلداده ات اسیر ظواهر نمی شود
در بین راه محو مناظر نمی شود

از او کسی به غیر خودت دل نمی برد
موسی شناس طعمه ی ساحر نمی شود

مولا به اسم اعظمت این روز ها کسی
شایسته ی شناختن سِر نمی شود

هرگز کسی به کنه وجود تو پی نبرد
من مانده ام چرا به چه خاطر نمی شود

ای صاحب زره به خدا هیچ حاکمی
مثل تو در محاکمه حاظر نمی شود

باید کبوتر حرمت بود در حرم
چیزی نصیب مرغ مهاجر نمی شود

من هر چه گفته ام همه از لطف چشم توست
این جا کسی بدون تو شاعر نمی شود

تمام خانواده ام فدای خانواده اش

احمد حسین پور علوی — Tue, 15 Sep 2015 03:19:00 GMT

دعای دل شکستگان مگر اثر نداشته
کسی به ناله های او مگر نظر نداشته
شبیه آن کبوتری که بال و پر نداشته
شبیه آن مسافری که هم سفر نداشته

دلش گرفته از غم و شبش سحر نداشته

اگر چه وصله داشته لباس های ساده اش
نشسته جبرئیل هم در ابتدای جاده اش
خوشا به حال آن کسی که هست مست باده اش
تمام خانواده ام فدای خانواده اش

خدا از اهل بیت او عزیز تر نداشته

ارادتم به پنج تن عمیق و دائمی شده
شکوه خاندان او بهتر از این نمی شده
حسن شبیه مصطفی، حسین فاطمی شده
خوشا به حال آن کسی که ماه هاشمی شده

علی در آسمان خود جز او قمر نداشته

چه قلعه ها که فتح شد فقط به یک خروش او
دخیل بسته ام فقط به چشم باده نوش او
مرا اسیر می کند نگاه می فروش او
فقیر در کنار او، یتیم روی دوش او

به کوچه های خلوتی که رهگذر نداشته

شده ست ذکر یا علی گره گشای کارها
امید ناامید ها، قرار بی قرارها
ندیده است مثل او کسی به روزگارها
من از زمین و آسمان شنیده ام که بارها

علی گرسنه بوده و کسی خبر نداشته...

رسیده ام در این حرم به آستان کبریا
زمین و آسمان شده پر از سرود لافتی
به هر طرف که رو کنی رسد به گوش این صدا:
به منکر علی بگو، بگو که خانه ی خدا

مگر به خاطر علی شکاف بر نداشته؟

عاشقت فرق ندارد که کجایی باشد

احمد حسین پور علوی — Tue, 15 Sep 2015 02:21:00 GMT

دل که با حال و هوای تو هوایی باشد
مقصد راه قرار است رهایی باشد

دوستت دارم و سلمان به همه ثابت کرد
عاشقت فرق ندارد که کجایی باشد

از تمنای وصال تو فقط باید گفت
راوی شعر اگر شیخ بهایی باشد

من به نادانی خود معترفم، می دانم
محفل انس تو باید علمایی باشد

از بد حادثه این جا به پناه آمده ام
تا کجا بین من و دوست جدایی باشد

من فقط چشم به راهم که ببینم روزی
گنبد همسرتان نیز طلایی باشد...

زائر آسان به حرم آمد و مشکل برگشت

احمد حسین پور علوی — Mon, 24 Aug 2015 14:30:00 GMT

هر دلی طوف حرم کرد چه بیدل برگشت
زائر آسان به حرم آمد و مشکل برگشت

باز با دست تهی آمد و گردن کج کرد
باز با دست پر از پیش تو سائل برگشت

خانه واقعی زائرتان بود نجف
جگرش سوخت زمانی که به منزل برگشت

هر که دل بست به تو مجتهدی اعلم شد
هر که مجنون تو شد عارف کامل برگشت

ماه با دیدن رویت به محاق افتاد و
کوه از گرد حریمت متنازل برگشت

جوهر عشق تو درمان سیه رویی ماست
«سید حمیری» از پیش تو «مقبل» برگشت

شرط توحید حقیقی ست ارادت به علی

احمد حسین پور علوی — Mon, 24 Aug 2015 14:26:00 GMT

روز و شب بر لب خود آیه ی لبخندی داشت
در فراوانی غم ها دل خرسندی داشت

عرش از روز ازل خانه ی او بود ولی
در شگفتیم که با خاک چه پیوندی داشت

از در قلعه بپرسید خودش خواهد گفت
فاتح قلعه چه بازوی تنومندی داشت

شرط توحید حقیقی ست ارادت به علی
هر که شد بنده ی مولا چه خداوندی داشت

مادرم در شرف مرگ فقط گفت: علی
پدرم موقع مردن به لبش پندی داشت...

که به این طایفه در هر دو جهان راغب باش
پسرم! طالب فرزند ابوطالب باش

هر چه رفتم به نجف شوق من افزون تر شد

احمد حسین پور علوی — Mon, 24 Aug 2015 13:59:00 GMT

بشنو از نی که در این باب حکایت باقی ست
تا خدا هست و علی هست، ولایت باقی ست

هر چه رفتم به نجف شوق من افزون تر شد
تا دم مرگ هم این شور زیارت باقی ست

جن و انسان و ملک زائر کویش هستند
تا ابد در حرمش عرض ارادت باقی ست

سال ها از تو فقط دم زده ام اما باز
بر زبان لحظه ی توصیف تو لکنت باقی ست

چارده قرن سرودند و سرودیم ولی
شرح غم های تو تا روز قیامت باقی ست

باز در خلوت خود شام غریبان دارم
من به بخشندگی و لطف تو ایمان دارم